سروهای ایستاده

کجایید مردان بی ادعا ؟!

نمی دونم چرا اما با بچه های هم سن و سالم و کوچکتر (منظورم بچه های دهه ی شصت به بعده) نمی تونم خوب ارتباط برقرار کنم ... یعنی نمی تونم درکشون کنم ... خیلی از کارایی که میکنن به نظرم بچه گانه اس ... همه کارشون واسه کلاسه حتی وطن پرستیشون ! این حس رو از وقتی وارد دانشگاه شدم باهاش رو به رو شدم ، مثلا" می بینی طرف گردنبند فروهر میندازه گردنش و خیلی هم عشق کوروش و داریوش داره ، سر مسئله ی خلیج فارس هم همه عکس های ۳۶۰ شون رو عوض کردن و عکس خلیج فارس رو گذاشتن ... بعد که ازشون سوال کنی خب تو در مورد همین ایران باستان چی می دونی ؟! فقط نگاهت می کنن ... بیا جلوتر ! از جنگ ایران و عراق چی می دونی ؟ هان ؟! چند تا کتاب خوندی ؟!

به اینجا که میرسه با یه حالتی نگاهت می کنن که انگار تاریخ ایران فقط تو همون ۲۵۰۰ سال پیش مونده (همونم هیچی نمی دونن ازش!) ... نمی فهمم چطور یه نفر می تونه اینقدر بی خبر باشه از ۲۰-۲۵ سال پیش مملکت خودش بعد ادعا کنه که وطن پرسته و عاشق ایران ! چطور نمی دونه تاریخ آزادی خرمشهر رو بعد حرص این رو می زنه که سد سیوند به مقبره ی کوروش آسیب می رسونه ! چطور اسم ۱۰ تا از سردارهای جنگ رو نمیتونه بیاره ؟ بحث من این نیست که به تاریخ گذشته بی اعتنا باشیم ، من میگم همونقدر که به ایران باستان بها می دیم برای ۲۵ سال پیش هم ارزش قائل باشیم ... ما فقط بلدیم بگیم بودیم بودیم ! اینجور بودیم اونجور بودیم ! بابا یکم بودیم رو ول کن هستیم رو بچسب ! الآن چی هستیم ؟ هیچی !

استاد ادبیاتمون حرف قشنگی می زد ... می گفت شماها از چمران و همت فقط این رو می دونین که اسم یه اتوبانه!!! ... خیلی ها شاید اعتقادات مذهبی اونها رو قبول نداشته باشن ، اما شجاعتشون رو که نمیشه انکار کرد ... کی الآن حاضره با داشتن مدرک دکترای فیزیک پلاسما از دانشگاه برکلی و پست وزارت بره سلاح دستش بگیره و بجنگه ؟! اونم کجا ! تو سوسنگرد !

نمیشه انکار کرد که ما به اونا مدیونیم ... تویی که اینهمه حرص سهمیه شهید و جانباز رو می خوری که اینا با سهمیه اومدن دانشگاه و ال و بلن ، هیچ فکر کردی اون موقع که تو و خانواده ات تو خونه تون نشسته بودین همین خانواده ها یکی از عزیزاشون وسط توپ و تانک و خمپاره بوده ؟! اون هم می تونسته بشینه تو خونه اش و بگه بقیه برن بجنگن ! اما اینکار رو نکرده حالا یا به خاطر حس وطن پرستی یا اعتقادات مذهبی .... الآن یا شهید شده یا جانباز ، به جای تشکر کردن از خودشون و خانواده شون حرص سهمیه شون رو می زنی ؟ سهمیه واسه اینا پدر میشه ؟ همسر میشه ؟ بچه میشه ؟ چرا اینقدر نمک نشناس شدیم ؟ لابد منطقت اینه که موقع جنگ اونا وظیفه شون بوده برن بجنگن و کشته یا مجروح شن ، الآن هیچ حق اضافه تری نسبت به من و تو ندارن ؟!

من هیچ کدوم از اعضای خانواده ام و فامیلم تو جنگ شرکت نکردن ، چه برسه به شهید یا جانباز شدن ! فکر نکن اگه این حرف رو می زنم ذی نفعم تو این مسائل ... اما به نظر من این سهمیه هایی که میدن خیلی ناچیزه و باید قدر این آدمها و خانواده هاشون رو بیشتر بدونیم ... می رسیم به جانبازهای اعصاب و روان ، کدوم یکی از اونایی که ادعای وطن پرستی کشته شون رفتن یک سری به آسایشگاه های این آدمها بزنن ؟ کسایی که حتی خانواده هاشون هم نتونستن تحملشون کنن ... کسایی که می تونستن الآن مثل من و تو باشن اما اونا از یه جنس دیگه بودن ...

چطور به این راحتی میتونیم این آزادمرد ها رو که هنوز زنده ن و پیش ما هستن اما ما اینقدر ازشون بی خبریم رو فراموش کنیم بعد ادعا کنیم که عاشق ایرانیم ؟

آره دونستن تاریخ ایران باستان خیلی مهمه و برای هر ایرانی باعث افتخار... اما بیاین یکم هم به ۲۰-۲۵ سال پیش برگردیم و به کسانی که هنوز بازماندگانشون پیش ما هستن افتخار کنیم.

این حرفهایی که زدم شامل حال همه نمیشه ... استثناهایی هم هستن.

با خودم عهد کردم تابستون با تمام ترسو بودنم یه سری به این آسایشگاه ها بزنم.

 

                                           ********************

 

خب همینطور که می دونین به ۳ خرداد (سال روز آزادی خرمشهر) نزدیک میشیم ... تا اون موقع سعی می کنم هر موقع که فرصتش پیش اومد بیام و یه قسمتهایی از خاطرات شهید های جنگ رو که از زبون همسر و دوستاشونه رو بذارم تو وبلاگ (امیدوارم هر روز وقت کنم اما قول نمی دم) .... اگه کاملش رو میخواین کتابش از انتشارات روایت فتح چاپ شده و می تونین تهیه کنین.

اولیش با دکتر مصطفی چمران شروع میشه که واسه من اسطوره است :

۱-نشسته بود زار زار گریه می کرد. همه جمع شده بودند دورمان. چه می دانستم این جوری می کند ؟ می گویم « مصطفی طوریش نیس. من ریاضی رد شدم . برای من ناراحته.» کی باور می کند؟
۲-مدیر دبستان با خودش فکر کرد و به این نتیجه رسید که حیف است مصطفی در آن جا بماند. خواستش و بهش گفت برود البرز و با دکتر مجتهدی نامی که مدیر آن جاست صحبت کند. البرز دبیرستان خوبی بود،ولی شهریه می گرفت.دکتر چند سؤال ازش پرسید . بعد یک ورقه داد که مسئله حل کند. هنوز مصطفی جواب ها را کامل ننوشته بود که دکتر گفت «پسر جان تو قبولی . شهریه هم لازم نیست بدهی.»

۳-سال دوم یک استاد داشتیم که گیرداده بود همه باید کراوات بزنند. سرامتحان ، چمران کراوات نزد، استاد دونمره ازش کم کرد. شد هجده ، بالاترین نمره.
۴-چند بار رفته بود دنبال نمره اش. استاد نمره نمی داد. دست آخرگفت « شما نمره گرفته ای، ولی اگر بروی ، آزمایشگاه نیروی بزرگی از دست میدهد. » خودش می خندید. می گفت « کارم تمام شده بود. نمره ام را نگه داشته بود پیش خودش که من هم بمانم»
۵-گفت «ببین فلانی، من هم توی انگلیس دوره دیدم ، هم توی آمریکا، هم توی اسرائیل. خیلی جنگیدم. فرمانده زیاد دیدم. دکتر چمران اولین فرماندهیه که موقع جنگیدن جلوی نیروهاست و موقع غذا خوردن عقب صف.»
۶-اسم چمران معروف تر از خودش بود. وقتی عکسش رسید دست اسرائیلی ها ، با خودشان فکر کردند «این همان یارو خبر نگاره نیست که می آمد از اردوگاه ما گزارش بگیرد؟» آن ها هم برای سرش جایزه گذاشتند.
۷-چند بار اتفاق افتاده بود که کنار جاده ، وقتی از این ده به ده دیگر می رفتیم ، می دید که بچه ای کنار جاده نشسته و دارد گریه می کند. ماشین را نگه می داشت، پیاده می شد و می رفت بچه را بغل می کرد. صورتش را با دستمال پاک می کرد و او را می بوسید . بعد هم راه بچه شروع می کرد به گریه کردن . ده دقیقه ، یک ربع، شاید هم بیش تر.

۸-جنوب لبنان به اسم دکتر مصطفی می شناختندش . می گفتند «دکتر مصطفی چشم ماست ، دکتر مصطفی قلب ماست.»
۹-گفتند «دکتر برای عروس هدیه فرستاده» به دو رفتم دم ِ در و بسته را گرفتم. بازش کردم. یک شمع خوشگل بود. رفتم اتاقم و چند تا تکه طلا آویزان کردم و برگشتم پیش مهمان ها ؛ یعنی که این ها را مصطفی فرستاده. چه کسی می فهمید مصطفی خودش را برایم فرستاده ؟
۱۰-وای که چقدر لباسش بد ترکیب بود. امیدوار بودم برای روز عروسی حداقل یک دست لباس مناسب بپوشد که مثلا آبروداری کنم. نپوشید. با همان لباس آمد. می دانستم که مصطفی مصطفی است

۱۱-مریض شده بود بدجور . گفتم «دکتر چرا نمی ری تهران؟دوایی،دکتری؟» گفت «عزیز جان ، نفس این بچه ها خوبم می کند.»

۱۲-وقتی کنسروها را پخش می کرد، گفت «دکتر گفته قوطی ها شو سالم نگه دارین.» بعد خودش پیداش شد، با کلی شمع. توی هر قوطی یک شمع گذاشتیم و محکمش کردیم که نیفتد. شب قوطی ها را فرستادیم روی اروند.عراقی ها فکر کرده بودند غواص است ، تا صبح آتش می ریختند.
۱۳-سر سفره ، سرهنگ گفت «دکتر ! به میمنت ورود شما یه بره زدیم زمین.» شانس آوردیم چیزی نخورده بود و این همه عصبانی شد. اگر یک لقمه خورده بود که دیگر معلوم نبود چه کار کند.
۱۴-گفتم «دکتر جان ، جلسه رو می ذاریم همین جا، فقط هواش خیلی گرمه. این پنکه هم جواب نمی ده . ما صد ، صد و پنجاه تا کولر اطراف ستاد داریم ، اگه یکیش را بذاریم این اتاق ...» گفت «ببین اگه می شه برای همه ی سنگرا کولر بذارید، بسم ا... آخریش هم اتاق من.»

کیف پول و مانتو

خدا منو بخور ! بخور خدا منو !!!!

یعنی شانس در حد جلبک ! من کلا خیلی حواس پرتم ولی دیگه این آخرش بود ! داشتم حاضر میشدم برم کلاس زبان ، از قبلشم برنامه چیده بودم برم آرایشگاه ، کیفم رو خواستم عوض کنم چون کتاب هام تو اون قبلیه جا نمی شد ... خیلی ریلکس کیف قبلیمو گذاشتم جلوم و دونه دونه وسایلهامو ور میداشتم اونایی که لازمم بود رو میذاشتم تو کیف کوله ام ... بعد از در خونه رفتم بیرون تا سر کوچه رفتم سوار تاکسی شدم دیدم اوا خاک عالم !! کیف پولم موند تو همون کیف قبلیم ! بعد از اونجا که من دیسیپلین تو زندگیم حرف اولو می زنه و همیشه پولهام ولوه تو کیفم و جیب مانتوم و جیب شلوارم و وقتی میخوام پول دربیارم باید کل هیکلم رو بتکونم ! گشتم تو کیفم و دیدم پول به اندازه ی رفتنم داشتم اما برگشتنم نه ! منم کلا ریلکس ! رفتم کلاس و موقع برگشتن با دربست رفتم خونه همون دم گفتم ماشینه وایسته ، پول رو دادم و رفتم خونه ... دوباره بعد از یه ساعت هلک هلک رفتم آرایشگاه واسه خودم (اینبار یادم بود کیفم جا نمونه!!!) کلا من استادم تو این چیزا ... موبایل جا گذاشتن که دیگه جزء لاینفک زندگیمه !

من موندم اون موقع که دیسیپلین تقسیم می کردن من کجا بودم ؟! آیا ؟!

 

                                                   ***************

اینم از امروز ! چند وقت بود دنبال یه مانتو خوشگل میگشتم و به حمدالله پیدا نمیشد !!! ماشالا همه ی مانتوها عین پروژکتور برق میزنن ! منم اصلا از این مانتوها خوشم نمیاد و دنبال یه چیز ساده بودم که امروز رفتم دانشگاه و دیدم دوستم یه مانتو خریده از همونا که من خوشم میاد ! قشنگ آدرس گرفتم و رفتم ، تو میلاد نور بود ... رفتم تو و سایز من یه دونه یبشتر نمونده بود براش ... اینم دقیقا" قسمت سر آستینش ، درز بین دکمه و قسمت مچ دست یه جاش دوخت اضافه داشت که اون یکی آستینش نداشت !!!! منم خیلی وسواسم تو خرید ، امکان نداره بذارم مو لای درزش بره ... خلاصه از اون سایز که یکدونه داشت و منم به مغازه داره گفتم اگه میتونین اینو درستش کنین برام من میبرم ! اونم گیر داد که ای خانوم شما چقدر وسواسین و شما چقدر حساسین و اینا ! منم کوتاه اومدم و خریدمش و بردم دادم خیاطی طبقه همکف همونجا ! اونم یه سری گفت خانوم شما چقدر وسواسین ! می خواستم بگم مرگ !!! واسه تو که بد نیست ! پولتو میگیری !پسره ی نفهم بعد از اینکه منو ۶۰ ساعت معطل کرده مانتوم رو ورداشت که اون یکی آستینشم از این دوختا بزنه ! حالا دامن اون ۱۴۰ هزار پیامبر تو چنگ من بود که خراب نشه ... ورداشته قشنگ 3 دور (شمردم!!! ) رو هم رو هم چرخ می زنه ! من گفتم اون همه پول رو به .... دادم رفت ! (چون می دونم بی جنبه هستین میگم ! منظورم باد فنا بود!)

بعد میگم آقا چرا اینقدر کلفتش کردی ؟! میگه اگه اینجوری نمی کردم باز میشد ! ای موش تورو بخوره ! ای خرگوش تورو بخوره ! آخه من به تو چی بگم ؟! اگه اینجوری بود که قطر دوخت لباسها باید از قطر پارچه بیشتر میشد وگرنه همه اش باز میشد !!!

یعنی کاری که این رو لباس من کرد ۱۵ ثانیه هم نشد ! بعد ۱۰۰۰ تومن گرفت ازم ... منم کلی حسرت خوردم که جای دانشگاه رفتن و درس خوندن چرا نرفتم خیاطی یاد بگیرم و الآن پول پارو کنم ؟! آیا ؟!

مانتوم رو ورداشتم آوردم خونه و اون گندی که آقاهه زده بود رو شکافتم و هر چی سعی کردم خودم درستش کنم دیدم بدتر دارم خرابش میکنم انگار ! اگه فکر کردین که من دست از کار کشیدم و مانتوم رو پرت کردم یه گوشه باید بگم هرهر ! هنوز منو نشناختین ! ورداشتم مانتوم رو زدم زیر بغلم و درحالی که تن اموات اون خیاطه رو که مانتو رو دوخته تو گور میلرزوندم دوباره رفتم یه خیاطی که همیشه میرم اونجا! ... یه پسر فوق العاده مودبه که کارشو هم خیلی خوب بلده ... اصلا هم مثل اکثر مغازه دارها دنبال چشم چرونی نیست ، بردم دادم به اون واسم درستش کرد بعد هرکاری کردم ازم پول بگیره نگرفت ... از من اصرار از اون انکار به این ترتیب !

-چقدر تقدیم کنم ؟

-هیچی ، کاری نکردم فقط یه درز بود

-نمیشه هیچی ... شما بفرمائین !

-نه خانوم هیچی نمیشه

-خواهش میکنم ! من اینو بردم میلاد نور........... (اصلا نذاشت حرفم رو تموم کنم پرید تو حرفم)

-بله ! اونجا رو میدونم ! ما هنوز انصاف هست تو کارمون

-حالا شما حداقل یه 500 تومن بگیرین !

-نه خانوم ما واسه این کار از غریبه ها هم پول نمی گیریم چه برسه به شما که مشتریمون هستین

خلاصه مانتوم رو درست کرد و داد دستم

از هر دری سخنی

یعنی من الآن جفت پاهام مرخصن !

کلا" من وقتی وقت اضافی نداشته باشم شدیدا هوس وقت هدر دادن و خرید و اینا میکنم ! نمونه اش دیروز ... اول گفتم برم چند تا تیکه لوازم آرایش بخرم نتیجه اش این شد که رفتم ۴ تا پاساژو گشتم واسه خودم ! موقع برگشتن به خونه بود داشتم از پاساژ میومدم بیرون دقیقا تو محوطه ی پاساژ بود دیدم یه دختر و پسر دارن با هم به طرز فجیعی دعوا می کنن ....  پسره مچ دست دختره رو گرفته بود می کشید طرف خودش. دختره در حالی که سعی می کنه دستشو آزاد کنه : ولم کن ! پسره : می زنمتا ! دختره : تو غلط می کنی منو بزنی ... پسره هم یه جوابی بهش داد که من یخ کردم ! یعنی یه حرفی زد که ... ! دختره هم می گفت زشته جلو مردم ! من وای نستادم نگاه کنم ... جلوم هم دوتا خانوم بودن که وقتی یکم رفتیم جلوتر یکیشون برگشت ازم پرسید : خواهر برادر بودن یا دوست دختر روست پسر ؟! حالا انگار من می دونم ! منم گفتم نمی دونم والا ! دوست ؟! فکر نکنم آدم با همچین حیوونی دوست هم بشه !

خانومه : واقعا" !

 

                                                ****************

 

نمی دونم متاسفانه چرا جامعه ی ما اینطوریه که دخترا نمی تونن اصلا توش راحت باشن ... یعنی تو حتی نمی تونی بری بیرون ۱ ساعت تو هوای آزاد واسه دل خودت قدم بزنی و به هیچی فکر نکنی چون از دم خونه تا دوباره دم خونه ! (از وقتی از خونه میری بیرون تا بر میگردی) مزاحمت برات ایجاد میکنن ... یه سری آدمهایی که به نظر من واقعا مشکل و عقده ی روحی دارن ... حالا نه که فکر کنی من الآن آنجلینا جولی ام !!! اصلا" به نظر من اینجور پسرا حتی قیافه هم براشون مهم نیست فقط میخوان یکی رو داشته باشن ! ... این یه پیش زمینه بود که داستان نمایشگاه کتاب رفتنم رو واست بگم ...

اول اینکه من عاشق کتاب و کتاب خوندنم ....واسه همین اولین روز نمایشگاه کتاب از دانشگاه پاشدم رفتم نمایشگاه (یعنی با تیپ ساده و مقنعه و آرایش فوق العاده کم )داشتم تو سالن کتابهای فارسی میگشتم از غرفه ی اول شروع کردم و غرفه غرفه به ترتیب میگشتم و کتابهایی که دوست داشتم رو می خریدم که یه دفعه دیدم یه نره غول جلوم سبز شد ! برگشت گفت میشه باهم بریم ؟! منم رومو کردم اونور و خیلی قاطع گفتم نه ... بعد دوباره اصلا حواسم نبود و تو کتابها غرق شدم ... چند دقیقه بعد دیدم این پسره دقیقا هرجا می رم دنبالم میاد ... منم که تا حالا داشتم از این خرید کردن و بیرون بودنم لذت می بردم زهر مارم شد دقیقا" ... به این ترتیب که تا یه ربع من تمام غرفه ها یی رو که می خواستم دونه دونه بگردم هول هول رد میکردم که این یارو گمم کنه .... دوباره صاف میومد وای میستاد بغلم ! منم با عصبانیت و برگشتم بهش گفتم : میگم نه !!

دوباره ول نکرد و داستان تعقیب و گریز ادامه داشت که دوباره که رسید بهم اومد گفت : دیدی پیدات کردم!!!! ... من یعنی ساطور میزدی خونم در نمیومد ... هیچ نگهبانی هم نمی دیدم تو سالن که اینو تحویلش بدم ... رفتم دم اولین غرفه و با عصبانیت (حالا تمام حرصم رو سر اون غرفه دار بدبخت خالی کردم ... من موندم چه جوری با اون لحنم جوابمو داد !) ببخشید آقا ! اینجا نگهبانی چیزی نداره ؟!

-والا حراست هستش اینجا.

-کجاست ؟!

-اگه تو نباشه حتما دم در هست.

منم برگشتم برم پیش حراست که دیدم پسره غیبش زد ... نگو اسم حراست که میاد اینا میرن رو ویبره ! منم بعد از اینکه نیم ساعتی حرص خوردم به خریدم ادامه دادم !

 

                                                ****************

استاد نازنین ریاضی همین که میاد سر کلاس واقعا ظاهر و باطنش دل منو میبره دلبرم !!!
گوگوری مگوری میاد موقع حل تمرین میشینه ته کلاس بچه ها باید برن مسئله هایی که جلسه ی پیش  داده رو حل کنن ... بعد وقتی یه مسئله رو هیچکس بلد نیست به خودش زحمت نمیده بره پای تخته مسئله رو حل کنه از همون ته کلاس تند تند حفظی میگه ! بعد ما هم باید بفهمیم !یه جمله در میون هم میگه اینکه خیلی ساده است ! ای جانم ! ای دل ربا ! نگو اینجوری من کهیر میزنم !

آخر کلاس هم میگه اگه سوالی ندارید به آرامی متفرق شوید !!!!!

قصه ای که باد با خود برد

بعدا" تر نوشت! : من یه سوال دارم ! شما این گوشه ی آی دی من عکس گل میبینین یا بچه ؟! آخه اول عکس گل بود بعد به اعتراض پری عکس یه بچه رو گذاشتم که پری میگه همون عکس قبلیه هست ! میخوام بدونم عکس جدید رو خودم میبینم فقط ؟! آیا ؟!

بعدا" نوشت : دوست عزیز (امیر) منظور من اصلا" این نبود که شما نظر نده یا من فقط دوست دارم نظرات موافقم رو بخونم ... اگه اینطوری بود کامنتدونیمو تائیدی می کردم و مینوشتم دوست عزیز کامنت شما پس از بازبینی در دیدرس عموم قرار می گیرد ! خوشحال میشم نظرات مخالفمم بخونم !

                                            *******************

دانه کوچک بود و کسی او را نمی دید.سالهای سال گذشته بود و او هنوز همان دانهء کوچک بود.
دانه دلش می خواست به چشم بیاید اما نمی دانست چگونه. گاهی سوار باد می شد
و از جلوی چشمها می گذشت . گاهی خودش را روی زمینه روشن برگها می انداخت
و گاهی فریاد می زد و می گفت : من هستم , من اینجا هستم , تماشایم کنید .اما هیچ کس جز پرنده هایی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره هایی که به چشم آذوقه زمستان به او نگاه می کردند , کسی به او توجه نمی کرد.
دانه خسته بود از این زندگی , از این همه گم بودن و کوچکی خسته بود و یک روز رو به خدا کرد و گفت : نه , این رسمش نیست . من به چشم هیچ کس نمی آیم .کاشکی کمی بزرگتر , بزرگتر مرا می آفریدی .
گفت: اما عزیز کوچکم ! تو بزرگی , بزرگتر از آنچه فکر می کنی . حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی.
رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده ای . راستی یادت باشه تا وقتی که می خوای به چشم بیای , دیده نمی شوی . خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی .
دانه کوچک معنی حرفهای خدا را خوب نفهمید اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد . رفت تا به حرفهای خدا بیشتر فکر کند .
سالها بعد دانه کوچک سپیداری بلند و با شکوه بود که هیچ کس نمی توانست ندیده اش بگیرد ؛ سپیداری که به چشم همه می آمد.
سپیدار بارها و بارها قصهء خدا و دانه کوچک را به باد گفته بود و می دانست که باد قصهء او را همه جا با خود خواهد برد. 
عرفان نظر آهاری

در حواشی درس !

دیروز من و دوستم ساعت 8 قرار گذاشتیم دانشگاه باشیم که با هم یه فکری بکنیم واسه تمرینامون حالا باز خوبه من خودم یکی از برنامه ها رو نوشتم قبلش ! دوستم که اصلا هیچی ! اول قرار بود عصر بعد از کلاس بمونیم که دوستم گفت صبح بریم بهتره ... منم گفتم سعی میکنم صبح زور پاشم که بتونم بیام اما هیچ تضمینی نمیدم !...  حالا حدس بزنین که من کی رسیدم دانشگاه ؟! آفرین ! دقیقا ! من ساعت 9 دانشگاه بودم با یه ساعت تاخیر !!! دوستمم که روز قبل هی جز می زد که زود بیا خودش ساعت 9:30 رسید !!! کلا ما دلشادیم ! وقتی هم که اومد آهسته آهسته ، بدون هیچ عجله ایی رفتیم تو سایت که برنامه رو بنویسیم ... دوستم می خوند و من تایپ میکردم ... بعد یهووو چشمم افتاد به مانیتور دیدم جا تره و بچه نیست !!! بله عزیزان من ! کیبورد وصل نبود ! البته ما اینو از اول متوجه نشدیم ! فکر کردیم کامپایلرش خرابه ! داشتیم می زدیم تو سر کامپیوتر و کلمپایلر ... بعد یکدفعه مخمون جرقه زد ! به این ترتیب که من هی کیبورد رو میکشیدم دنبال خودم و اونم میومد ! و ما فهمیدیم که وصل نیست! ... دیکه وقتی کیبوردو وصل کردیم و برنامه رو تا نصفه نوشتیم دیدم دوستم میگه مریم ما که نه فلش آوردیم نه فلاپی ... این کامپیوتری هم که پاش نشستیم رایتر نداره چه جوری برنامه رو ببریم با خودمون ؟! آیا ؟!

منم گفتم آره ! ... چی کار کنیم ؟!

گفت حالا ولش کن ... بیا تا آخر بنویسیم بعد فکرشو میکنیم !

وقتی هم نوشتیم چندتا ارور داد ما هم اولین بار بود که با اون کامپایلر کار میکردیم ... خیلی شیوه ی کارش (!) واسمون آشنا نبود !

منم دیدم یه ربع به کلاسمونه منم صبح از هولم که دیرتر نرسم صبحونه نخوردم ! گفتم ببین تو بشین کار کن من برم سلف یه چیزی بخورم!! ... حالا من باز ته دلم مشعل امید سوسو میزد که بعد کلاس بمونیم کار کنیم ! که این دوستم فرتی خاموشش کرد ! گفت مریم بعد کلاس میریم بیرون ناهار می خوریم! من گشنمه ... منم از خدا خواسته واسه درس نخوندن گفتم باشه ... بعدشم که دوستم کلاس داشت و منم رفتم نمایشگاه کتاب.

کارمونم واسه اینکه لنگ نمونه تقسیم کردیم ... به این ترتیب که ۵ تا از سوالها رو من حل کنم و ۴ تاش رو اون ! البته به این راحتیام نبود ! بعد کلاس در حالیکه استاد هنوز تو کلاس بود و بچه ها داشتن ازش سوال میکردن ... ما داشتیم سوال تقسیم میکردیم به این صورت :

تجسم کنین برگه ی سوالها دستمونه و داریم جیغ جیغ میکنیم سر هم و همزمان داریم از اول سوالها رو میخونیم و خودکار از دست هم میکشیم که هرکی زودتر سواله رو علامت زد اون سوال مال اون بشه !

من : ببین اینو من برمیدارم !

اون : نخیر ... این مال منه !

من : نه این یکی مال تو باشه !

اون : چقدر روت زیاده ! همه ی آسونا رو خودت برمیداری !

من : پررو خودتی ! نیست که تو سختا رو برمیداری !

اون : اونی که تو حل کردی عینش تو جزوه ی ترم پیش بود !

من : نیست اینی که تو برداشتی عینش نیست ! خوبه الآن داشتی از روش میخوندی !

من هر دو دقیقه ۱بار : هیسسسسسسسسسسس ! زشتههههه !

خلاصه با گیس و گیس کشی سوالها رو تقسیم کردیم ... لامصب فقط هم که برنامه نیست ! الگوریتم و فلوچارتشم باید رسم بشه ... من دیروز کشتم خودمو تا اون برنامه ای که استاد نازنین فرموده بودن برای کشیدن فلوچارت رو گیر بیارم !!!

 

                                             ************                                                 

عشق را از ماهی بیاموز
که چه بی‏پایان آب را پر از
بوسه‏های بی‏پاسخ می‏کند

خوشحالم !

به نام خدا مریم هستم ۳ ساله از ایران !

الآن اینجانب فردا midterm زبان داشته و روز بعدترش هم دریا دریا تمرین ریاضی داشته و روز بعدترترترش هم ! (شنبه) کویز و خروار خروار تمرین برنامه نویسی داشته و الآن کاملا ریلکس نشسته و وبلاگ آپدیت می کنم ! خواهش میکنم ! تورو خدا اینقدر تشویقم نکنین ! کاری نکردم که ! باور کنین اگه شما هم بخواین می تونین هیچ کاری انجام ندین !

ظن من این است که آن زمان که آدمیان در صف تعادل و استرس بوده اند من در WC بوده ام !!!

البته بگماااا من خیلی هم استرسیم ولی کلا به حالم فرقی نداره !

یعنی چه استرس داشته باشم چه نداشته باشم حسش که نباشه درس رو تعطیل میکنم...دلتون بسوزه !  ...  راستی من نمی دونم چی میشه که همین که پام به کلاسهای عمومی می رسه یهو لالام میاد و میخوابم ! دوستمم بدتر از خودم ! ما تمرین که باید تحویل بدیم گروه بندی شدیم و تمرینها و پروژه مون گروهیه ... الآن زنگ زدم به دوستم که جنس اون خاکی که شنبه قراره بریزیم تو سرمون رو بپرسم ازش !

اولش که خواب بود ... میگم میخوای بعدا زنگ بزنم ؟ میگه نه دیگه پاشدم ... میگم تمرین ها رو چی کار کنیم؟  ... میگه نمی دونم من هنوز صورتهاش رو ندارم !!! (صورت سوالها رو برامون میل میکنن)

-   یعنی هنوز صورتها رو نگرفتی ؟؟!؟؟!؟!؟

-    نه ! ...حالا چطوریه ؟! سخته ؟

یعنی ما اینقدر خوچحالیم که نگو و نپرس !

این ترم بهار کی تموم میشه ؟! سیاه و کبود شدیم اینقدر درس خوندیم !

لولو ما رو بخوره !!!

 

نمی دونم

دیدین بعضی ها عادت دارن سیریش بشن یه مدت و بچسبن بهتون ، بعد شما بزنین تو سر و کلتون که فلانی بی خیال شو ! بعد اونوقت همه ی عالم و آدم که پشتتون حرف در آوردن تازه طرف بی خیال شه ؟!

الآن داستانو میگم ...

ترم پیش تو دانشگاه دو نفر از من خوششون میومد !

یکیشون که من فکر می کردم آدم حسابیه ( و الحق هم بچه ی بدی نیست ) گیر داد بهم ... کاملا تابلو بود از حرکاتش که از من خوشش میاد یعنی اینو کل دانشگاه میدونن ! ... یه بار اون اوایل به طور غیر مستقیم بهش فهموندم که من نمی خوام الان با کسی دوست بشم .. اونم اصلا هیچی نمی گفت .... یعنی تا یک مدت بهم پیشنهاد نداد ! فقط تو دانشگاه میومد مثل سیریش !!! می چسبید بهم ! یعنی باور نمی کنی دقیقا هر جا می رفتم اونم میومد ... به بهانه های مختلف هم میومد سوال میکرد ازم ... فلان درس رو خوندی ؟  تمرین های فلان درس رو نوشتی ؟ آره دیگه تو از اون خر خونهایی ( اینقدر بدم میاد اینجوری میگن ! ) ... کوفت و زهرمارو خوندی ؟!  ال و بل کردی ؟!

خلاصه خیلی از دستش عصبانی بودم چون تو دانشگاه به گوشم رسیده بود  پشتمون حرف در آورده بودن که فلانی و فلانی با هم دوستن ! منم از دست این اعصابم خورد بود و یک خصلت بدی که من دارم اینه که زیادی ملایمم یعنی سعی میکنم تا جایی که ممکنه چیزی به اطرافیانم نگم که باعث دلخوری بشه ... ولی می گفتم این یا می خواد دوست بشه یا نمی خواد ... اگه می خواد که چرا نمیاد مثل آدم حرفش رو بزنه و اینقدر ادا اصول در میاره ؟ اگرم نمی خواد که غلط میکنه با آبروی من اینطوری داره بازی میکنه ... خلاصه داستان به همین منوال گذشت تا اینکه من بهش گفتم ببین من اصلا خوشم نمیاد تو دانشگاه باهام حرف بزنی چون پشتمون حرفه !  اونم گفت باشه و از فرداش انگار نه انگار عین بزغاله دوباره میومد طرفم!! ... من ۲-۳ بار بهش گفتم ببین این کار درست نیست ... حالا بگذریم از اینکه پیشنهاد هم داد و من به دلایلی* حالا نخواستم باهاش دوست بشم ... الان خوشبختانه مشکل حل شده چون یه مدت طولانی واسش سگ بستم ! یعنی بهش گفتم حتی سلام هم نمی خوام بکنی تو دانشگاه !

و خودمم کاملا ندیده می گرفتمش ... حالا مشکل اینه که الآن یه سریها فکرمی کنن ما که تو قبلا با هم حرف می زدیم و الآن از هر پسر و دختری غریبه تر شدیم حتما با هم بهم زدیم !!!! یه سریها هم فکر میکنن خیلی باهوشن و هنوزم فکر میکنن ما با هم دوستیم و تو دانشگاه بروز نمی دیم ! اینو کاملا از رفتار های اون یکی پسره که از من خوشش میومد میشه فهمید ... هر وقت منو میبینه آنچنان چشم غره ای میره که من مات میمونم همینطور !

واقعا اعصابم بهم ریخته اس سر این موضوع ... دلم نمی خواد اسم کس دیگه ای روم باشه ... نمی دونم چطوری بقیه رو از سوء تفاهم در بیارم ؟ شما اگه راهی به ذهنتون می رسه بگین

لولو بیا منو بخور راحت شم !!!!

* دلیلی که نمی خواستم باهاش دوست شم اینه که من خوشم نمیاد مثل ۹۰٪ دخترهای الآن که به صورت فصلی ! دوست پسر عوض میکنن باشم .. نمی گم بده اما من اینطوری نیستم ... اگرم یه زمان با یکی دوست بشم تا آخر باهاش می مونم و ازدواج میکنم ... اینجور دوستی ها رو نمی پسندم.

خسته !

بر سنگ قبر من بنویسید خسته بود

اهل زمین نبود نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود

تنها از این نظر که سراپا شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید پاک بود

چشمان او که دائما" از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید این درخت

عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

پی نوشت : حالم خوبه ! 

                                                **********************

از این عکس خیلی خوشم اومد !

 

سوال !

من واقعا یه سوال برام پیش اومده!

میخوام ببینم این دخترایی که چادرین بعد آرایش میکنن این هوا (!) و چشمهاشون رو مدل پرستویی (!) درست میکنن و جالب تر از اون موهاشون رو رنگ می کنن و می ریزن تو صورتشون دقیقا چه هدفی رو دنبال می کنن ؟!

بابا خب اگه یکی به حجاب اعتقاد داره که پوشیده میگرده و چادر هم شاید سرش کنه کسی هم که اعتقاد نداره دیگه چادر سر کردنش چیه ؟!  من واقعا دلیل این کارو نمی فهمم !

حالا فکر نکنین من از اون آدمهام که به کار همه کار دارن ! نه !

به نظر من هرکسی آزاده پوشش خودش رو خودش انتخاب کنه و واقعا برام مهم نیست که مثلا دوستام الآن محجبه باشن یا بی حجاب ... اما این که یه نفر خودش رو دلقک کنه و اعتقاد هر دو گروه رو (کسانی که به حجاب اعتقاد دارن یا ندارن) به سخره بگیره خیلی زشته !

تو دانشگاه ما یکی از این بچه ها هست و من به جرات میگم تنها کسیه که عارم میشه باهاش هم کلام بشم حتی ...

سلام

پارسال همین موقع ها بود که یک وبلاگ درست کردم و شروع کردم به نوشتن ... اما بعد از مدتی به دلایلی اونجا رو بستم ... بعد از چند ماه الآن بازم دارم میبینم که نمی تونم ننویسم و به نوعی به وبلاگ نویسی عادت کردم ... امیدوارم اینجا هم دوستای خوبی پیدا کنم.